Najczęściej zadawane pytania

Nie. Nie organizujemy wycieczek, wyjazdów ani płatnych wejść na obiekty i nie zabieramy ze sobą osób spoza ekipy. Jeździmy własnym składem, na własną odpowiedzialność, a z wyjazdu zostaje materiał — film na kanale i tekst tutaj.

Jeśli chcesz zacząć samodzielnie, wszystko, co sami byśmy powiedzieli na pierwszym wyjeździe, stoi w poradach dla początkujących: od jakiego obiektu zacząć, co wziąć i czego nie robić.

Przy odpowiednim przygotowaniu i sprzęcie (dozymetr, wiedza o czasie ekspozycji) — tak. Nigdy nie polecamy eksploracji bez podstawowej wiedzy o zagrożeniach.

Azbest — w zakładach, blokach i gospodarstwach z lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych siedzi tam, gdzie coś miało się nie palić i nie przemakać: w eternicie, otulinach rur, płytach ścian i sufitów hal. Groźna nie jest sama płyta leżąca w spokoju, tylko pył — włókna idą w powietrze wtedy, kiedy materiał kruszy się pod butem albo jest przesuwany. Norm, stężeń ani list sprzętu nie podajemy: ocena narażenia to robota dla ludzi z uprawnieniami. Reszta — przemoczone stropy, ciemność i moment, w którym trzeba się wycofać — jest w Poradach.

Na start bierze się obiekt blisko domu: znany z widzenia, otwarty, na jednym poziomie, bez piwnic i bez wchodzenia na wysokość. Idziemy za dnia i nie samemu — najlepiej z kimś, kto już to robił, choćby po to, żeby było komu powiedzieć „wracamy”. Nie forsujemy wejścia i nie zabieramy niczego, nawet drobiazgu.

Na pierwsze rozpoznanie wozimy latarkę, naładowany telefon, obuwie ochronne, rękawice i plecak, który da się zapiąć jedną ręką. Kodeks mówi tylko tyle, że sprzęt dobieramy do miejsca, a nie na hurra — kolejne trzy poziomy kompletacji rosną razem z obiektem. To spis tego, co wozimy my; nie jest to norma, przepis ani instrukcja bezpieczeństwa.

Najwięcej daje objazd własnej okolicy i zdjęcia satelitarne: dach bez połaci, parking zarośnięty aż po krawężnik, wjazd bez śladów kół. Do tego nieczynne bocznice, stare mapy zestawione z dzisiejszą ortofotomapą i lokalna prasa, bo zamknięty zakład zawsze zostawia ślad w gazecie. Najlepsze lokacje i tak przychodzą od ludzi — wymieniamy się nimi w wąskim gronie.

Obecnie działamy jako zamknięty core team, ale regularnie publikujemy relacje, więc możesz eksplorować z nami wirtualnie. Ciekawe lokacje zawsze mile widziane — daj nam znać przez formularz kontaktowy.

Napisz przez formularz kontaktowy: w polu „temat zapytania” jest pozycja „Zgłoszenie miejscówki”, a osobne pole na województwo mówi nam od razu, czy jesteśmy w stanie tam pojechać. Wystarczy napisać, gdzie obiekt jest i co o nim wiesz. Lokalizacji nie publikujemy bez uzgodnienia ze zgłaszającym; odpowiadamy w kilka dni.

Tak — jako redakcja i jako twórcy. Robimy rzetelne testy, wystąpienia i wystawy, bierzemy też zlecenia na samo dokumentowanie miejsca. Jesteśmy otwarci na współpracę i reklamę, ale wyłącznie przy rzeczach, które sami sprawdziliśmy i uznajemy za jakościowe. Cennika ani gotowych warunków nie publikujemy, więc każdy przypadek ustalamy mailem — odpowiadamy do 48 godzin.

Nie bez naszej zgody, a komercyjnie — tylko w ramach uzgodnionej współpracy. Jeśli chcesz gdzieś wykorzystać nasze zdjęcie albo fragment filmu, napisz najpierw na redakcja@radioaktywny.pl: podaj, o który materiał chodzi i gdzie miałby się ukazać. Do czasu naszej odpowiedzi prosimy nic nie publikować.

Jesteśmy otwarci na współpracę z markami, mediami i organizatorami wydarzeń związanymi z historią, eksploracją i tematyką radioaktywną — chętnie angażujemy się w inicjatywy, które mają sens poza samą promocją. Na stronie Współpracy stoi gotowy akapit o projekcie i wzorcowa informacja prasowa do przeklejenia. Pliku media kitu jeszcze nie ma i tego nie udajemy; wysyłamy go po pierwszym mailu.

Radioaktywny.pl jest zarejestrowanym tytułem prasowym; redaktorem naczelnym jest Damian Fedoniuk, siedziba — Lublin. Należymy do Grupy Eksploratorów Polski i grup rekonstrukcyjnych, współpracujemy z muzeami. Pełna stopka redakcyjna — kontakt, adresy i lista tego, co możemy zrobić — stoi na stronie Redakcji.